Gesäuse

Pomysł na wyjazd do Gesäuse zrodził się w zimie. Siedząc w domu ze złamaną nogą, znudzony przeglądałem stare numery Gór. W jednym z nich natrafiłem na artykuł Magdy Drozd i Adama Rysia opisujący ten rejon. Duże ściany, długie i skomplikowane podejścia, północne wystawy i przede wszystkim mała popularność i dzikość  - trzeba przyznać - brzmiało fantastycznie. Przeglądając angielskie tłumaczenie przewodnika Xeis Auslese moją uwagę zwróciła droga Anima Mundi na północnej ścianie Dachl – 400m ciągowego płytowego wspinania o dziewiątkowych trudnościach – cel idealny. Opowiadając o tym na którejś z imprez klubowych wzbudziłem zainteresowanie Karoliny Ośki, której pomysł na zrobienie takiej drogi bardzo się spodobał. Lepiej chyba trafić nie mogłem! W kwietniu dostałem zaproszenie na FB na prezentacje w KW Kraków o wspinaniu w Ameryce Południowej, którą mieli prowadzić własnie Magda i Adam – autorzy wspomnianego artykułu o Gesäuse. Mimo że następnego dnia z rana ruszałem na majówkę do Chamonix, postanowiłem znalezć chwilę czasu. Udało się zdobyć sporo cennych informacji i pożyczyć przewodnik. Wszystko zapowiadało się doskonale, aż pewnego dnia pod koniec maja dostaliśmy informacje o dużym obrywie na Dachlu, w wyniku którego wspinanie po Anima Mundi stało się niemożliwe. Mimo to zdecydowaliśmy się pojechać i wspinać po innych drogach, przecież ścian tam pod dostatkiem :) Dodatkowo traktowałem to jako fajny trening zarówno dla siebie jak i Karoliny, pod kątem dalszych planów na to lato.

 Mur Gesäuse od północy

Gdy pierwszego dnia pod wieczór dotarliśmy na miejsce, muszę przyznać że mur północnych ścian masywu Hochtor wyglądał naprawdę imponująco. Następnego dnia wybraliśmy się na krótką i w pełni ubezpieczoną drogę Verticale na północnej ścianie Zinodl. Myślę, że byłaby to całkiem fajna i przyjemna droga, gdyby nie to, że wiodła największym ściekiem na ścianie. Zapewne pomimo sporej ilości mokrej skały drogę udałoby się ukończyć,  ale ostatecznie musieliśmy się wycofać z powodu nadchodzącej burzy. Mimo to udało się coś poruszać i rozwspinać w tutejszej skale.

Następny dzień był typowym dniem po przejściu frontu. Chłodne powietrze, wiatr i lekka mżawka od rana. Postanowiliśmy powspinać się po jakiejś blisko położonej ścianie, która w miarę szybko wyschnie. Idealna do tego celu wydawała się zachodnia ściana Kalbling. Z racji tego, że z godziny na godzinę pogoda miała się poprawiać, a dojście pod ścianę od schroniska zajmuje godzinę, z parkingu wystartowaliśmy około 12. Wybraliśmy dodatkową godzinę podejścia, zamiast wydawać 7 euro na wjazd samochodem. Niedługo pózniej gratulowaliśmy sobie sprytu, pomykając stopem serpentynami do schroniska :) Wybór padł na najtrudniejszą tamtejszą drogę – Blue Night o trudnościach 9-.

 

  Chłodny początek wspinania

 

Karolina na kluczowym wyciągu Blue Night (9-)

Temperatura była dość niska i wiał chłodny wiatr, ale wspinało się bardzo dobrze. Poza tym lita skała i dobra asekuracja, a na sam koniec w nagrodę wyszło słońce :) Sprawne wspinanie i zjazdy, oraz flash na kluczowym wyciągu sprawiają że już o 19 jesteśmy pod ścianą. Na zejściu do samochodu zemścił się na nas wyjazd do góry stopem, bo schodząc ścieżką na skróty nie doszliśmy do właściwej drogi, lecz do nowo wybudowanej, której nie było na naszej mapie. Gdy zorientowaliśmy się, że coś jest nie tak, to zamiast wrócić wybraliśmy (a właściwie to ja wybrałem :) ) wariant wprost przez krzaki, co dało dodatkową godzinę błądzenia w krzonie, szczęśliwie zakończoną przed zmrokiem w samochodzie :)

Zjazdy zachodnią ścianą Kalbling

Następny dzień miał być jedynym dniem pewnej pogody, zanim znów zrobi się burzowo. Postanowiliśmy to wykorzystać i mimo, że był to trzeci dzień wspinania z rzędu, zdecydowaliśmy się pójść na długą drogę. Wybór padł na Große Pleite o trudnościach 8 na północnej ścianie Dachl.  Parę minut po 6 wystartowaliśmy z parkingu. Byliśmy zaniepokojeni ostrzeżeniami na podejściu że szlak którym mamy wracać  - „Petternpfad” -  jest nieczynny z powodu obrywu sprzed miesiąca i nie zaleca się wspinania na Dachlu. Postanowiliśmy zatem wstąpić do schroniska, by zapytać o naszą drogę i możliwość zejścia. Z rozmowy z gospodarzem wynikało że można śmiało napierać. Około godziny 9 docieramy pod ścianę, a właściwie to „przedścianie”. I tu zaczynają się problemy, bo nie jest wcale takie oczywiste, w którym miejscu mamy rozpocząć nasze wspinaczkowe podejście. W wielu miejscach skała jest mokra, krucha i zarośnięta. Chodzimy pod ścianą w jedną i w drugą stronę, aż w końcu udaje się dostrzec stalowe poręczówki kilkadziesiąt metrów nad głową. Pokonujemy skalny teren i po mokrych poręczówkach z lejącą się za kołnierz wodą napieramy do góry. Start drogi wydaje się już blisko, ale idziemy i idziemy, a co chwilę do pokonania jakaś ścianka, kominek lub zaciątko. Trzeba być ostrożnym bo skała jest krucha, a ewentualne odpadniecie może mieć ostateczne konsekwencje.

 Podejście pod północną ścianę Dachl

Znużeni w końcu docieramy do miejsca, w którym startuje droga i gorąco liczymy na to, że wspinanie po niej warte będzie takiego podejścia.  O 11:50 wbijam się w pierwszy wyciąg. Na początku skała jest krucha i wszystko się rusza, na szczęście co jakiś czas pojawiają się spity i widać, że wyżej będzie już tylko lepiej. Kolejny wyciąg to fajne siódemkowe zacięcie, jakość skały z każdym metrem robi się coraz lepsza, a metrów szybko przybywa. Wydaje się że wyżej będzie już tylko przyjemne zasuwanie w super litej skale. Przychodzi kolej na prowadzenie Karoliny. Zasuwając na drugiego nagle czuję że zaczynam się obsuwać razem ze skałą po której się wspinam, po nogach przelatuje mi blok wielkości szafy i z hukiem roztrzaskuje się w podejściowym żlebie. Okazuje się, że urwałem półkę stanowiskową ze stanowiska, które Karolina pominęła łącząc 2 wyciągi. Dodatkowo robiąc wahadło z zewnętrznej kieszeni plecaka wypada butelka z wodą, co oznacza, że na resztę drogi zostało nam po łyku z praktycznie pustej drugiej butelki. Ta przygoda w połączeniu z dużym obrywem sprzed miesiąca niezbyt dobrze wpływa na psychę. Staramy się zmobilizować i napieramy do góry.

Karolina na jednym z początkowych wyciągów (8-)

Gdzie tylko można łączymy wyciągi w dłuższe, ale często jest to bardzo trudne, bo przebieg drogi jest nieco wyszukany i nie do końca logiczny. Plącze nam się lina, a chwilę pózniej łapię zapych i muszę się cofać. Już wiemy że o dobrym czasie możemy na tej drodze zapomnieć. Niektóre miejsca wskazują, że mogły tam być już obrywy podobne do tego, który przydarzył się nam. Na jednym z wyciągów za 6- Karolina nie jest w stanie ruszyć płytą do góry po spitach (jedyne chwyty to fakery na pół paliczka), w końcu obchodząc ją słabo asekurowalną ryską obok, a długie pętle w spitach mogą wskazywać że obecnie zespoły robią ten odcinek hakowo.

 Musimy się spieszyć bo robi się ciemno. Jedzenie i picie już dawno się skończyło, a przed nami jeszcze sporo wspinania. Udaje się przyspieszyć, mimo to noc zastaje nas jeszcze w ścianie. Ostatnie 3 wyciągi prowadzę z czołówką w kompletnych ciemnościach. Przełożyły się wieczorne sesje treningowe z czołówką na krakowskim Freneyu :) O 23;30 wchodzimy  na szczyt i decydujemy się tam biwakować, bo zejście z Dachlu nie należy do najprostszych orientacyjnie. Noc jest dość chłodna i wieje wiatr, dlatego zaczynamy schodzić jak tylko się rozjaśnia. Grań zejściowa jest naprawdę śliczna, a wschodzące właśnie słońce dodaje jej uroku. Do tego niesamowite formacje skalne, wymycia, depresje, coś niesamowitego! Nawet dobrze że schodzimy jak jest jasno :) W końcu dochodzimy do przełęczy na którą dochodzi Petternpfad – dwójkowa droga wspinaczkowa dla bardziej zaawansowanych turystów. Schodzimy nią w dół do żlebu, gdzie po raz pierwszy od kilkunastu godzin możemy się czegoś napić. Żleb zejściowy to kompletny parch i do tego zniszczony przez obryw z końca maja. W końcu po 26 godzinach akcji docieramy do samochodu. Po podliczeniu wyszło nam 700m wspinania na 23 wyciągach. Do tego podejście jak pod Małego Młynarza i zejście jak z Mięgusza. Całkiem wymagająca wycieczka :)
 

Zachód słońca z północnej ściany Dachl

Po trzech dniach wspinania z rzędu i dłuższej wyrypie dnia ostatniego czujemy się solidnie zmęczeni. Przed następną drogą musimy dobrze wyrestować. Kolejnym naszym celem jest Ursprung des Lichts na północnej ścianie Zinodl. Trudności 9, a łączna długość drogi to 470m. Trudna technicznie, ale względnie łatwo dostępna, a powrót odbywa się zjazdami. Dwa dni pózniej stoimy pod jej startem. Jesteśmy wypoczęci, a przed nami dzień pewnej pogody. Prowadzę pierwsze 4 wyciągi kruchego i mokrego rzęchu i wychodzimy na poziome półki przecinające ścianę.

Początek drogi Ursprung des Lichts

Tam robimy trawers i podchodzimy pod właściwe trudności drogi. Następne wyciągi wymagają już więcej wspinania i zakładania asekuracji. Dobra jakość skały i estetyczne ruchy przeplatają się momentami ze strachem, ale ogólnie można powiedzieć że jest bezpiecznie. No, może z wyjątkiem jednego wyciągu na który według autora drogi warto mieć cama 4 którego nie posiadaliśmy :)

 Ciekawe zacięcie w górnej części drogi (6+)

Sprawnie podchodzimy pod dwa ostatnie wyciągi, które stanowią o głównej trudności drogi. Pierwszy z nich to ciągowe 9- . 50m przewieszonej płyty po dobrych chwytach, na których znajduje się 6 spitów. Pomimo zabrudzonych i mało widocznych chwytów Karolina robi go onsajtem i do tego trudniejszym wariantem bo nie zauważa stanowiska i musi wykonać trawers z obniżeniem. Do końca zostaje już tylko jeden wyciąg o trudnościach 9 i sześciu spitach na 50m. Kilkumetrowy runout w terenie 7+, siłowy bald w przewieszonym zacięciu przy spicie, a następnie 40m terenu za  8+ z mieszaną asekuracją i nieco psychiczną końcówką. Spadam w cruxie i chwilę zajmuje mi znalezienie optymalnych dla mnie patentów. Przechodzę z blokami wyciąg do końca i zostawiam asekurację dla Karoliny. Nie jestem pewien czy pokonam go w drugiej próbie. Czuć już zmęczenie po 400 metrach wspinania. Kolej na próbę Karoliny. Podchodzi pod kluczowe miejsce, pięknie walczy i po chwili trzyma już dobrych chwytów w rysie powyżej cruxa. Krzyczę jej wszystko co zapamiętałem z tego wyciągu i dopinguję. Rysa na dłonie, kilka zgięć w przewieszeniu, znowu rysa, a potem płyta po małych chwytach zakończona siłową końcówką i dużym runoutem. Naprawdę wspinaczkowy i wymagający wyciąg! Po chwili słyszę komendę „mam auto”. Udało się! Zjazdami wracamy na półki, z których powrót nie jest już tak prosty. Trzeba wykonać zjazd przed wodospad, trawers, kolejny zjazd, trawers z podejściem i jeszcze jeden zjazd. O godzinie 22 jesteśmy na szlaku, godzinę pózniej przy samochodzie. Dzień z pewnością można zaliczyć do udanych :)

 Karolina na wyciągu 9- pokonanym OS

Prognozy na następne dni zapowiadały codzienne burze, więc tą drogą postanowiliśmy zakończyć wspinanie w rejonie i przejechać w skały.
Tak upłynął nam tydzień w Gesause, na brak wrażeń nie mogliśmy narzekać. Jest to bardzo ładne miejsce i warte odwiedzenia. Północne ściany wraz z długimi podejściami  i skomplikowanymi zejściami budzą grozę, a jednocześnie przyciągają wzrok i kuszą swoim pięknem. Pomimo niewielkiej wysokości tutejszych szczytów, sporo jest długich dróg, a doliczając wspinaczkowe podejście pod ściany można uzyskać prawdziwą alpiniadę. Wspólnie z Karoliną tworzyliśmy zgrany i dobrze uzupełniający się zespół, co zapewniło nam wysoką skuteczność na wybranych drogach. Sporo się od siebie nauczyliśmy, a zdobyte doświadczenia i przewspinane metry dobrze wpłyną na dalsze wakacyjne plany. Duże ściany czekają!

Michał Czech

Wyjazd "na lody"

-Nie ten dajcie na spód!

-To na górę!

-Uwaga, tam są jajka!

Tak właśnie zaczęła się nasza lodowa przygoda. Jest wieczór 23 lutego- ruszamy z Wrocławia do Kanderstegu, przynajmniej taki mamy plan… W skład ekipy wchodzą: Wojtek Taranowski, Zuzia Banaś, Paweł Migas oraz nasi starsi koledzy Jacek Czech i Adam Bielecki. Samochód jakimś cudem udało się domknąć, jednak nasza radość nie trwała długo. Na granicy niemieckiej znów musimy pakować się od nowa- celnicy nie odpuścili póki ich oczom nie ukazało się dno bagażnika. Może załadowany po dach seat Alhambra nie wzbudził ich zaufania?

Szwajcaria wita nas o świcie, trochę zmęczeni po podróży udajemy się na rekonesans. Już na pierwszy rzut oka widać, że z lodem może być krucho. Aż trudno uwierzyć, że w środku alpejskiej zimy nie ma ani jednego lodospadu. Pozostaje nadzieja że wyżej będzie lepiej.  Korzystając jeszcze z paru godzin słońca po przyjeździe udajemy się w  położony naprzeciwko hotelu rejon drytoolowy.  Jest tam niemal jak na ściance wspinaczkowej- chwyty oznaczone są różnymi kolorami. Trochę się poruszaliśmy, ale przecież nie po to jechaliśmy tyle kilometrów.

Drugiego dnia pełni nadziei udajemy się nad wyżej położony rejon Oeschinensee. Po godzinie podejścia nie udaje nam się znaleźć ani jednego lodospadu. W akcie desperacji ćwiczymy lodowy bouldering =). Po powrocie do hotelu wystarczyło parę telefonów i maili-dowiadujemy się, że jedyny rejon w Szwajcarii gdzie jest choć trochę lodu to dolina Sertig położona niedaleko Davos. Decyzja jest prosta- jutro rano ruszamy. Wieczór spędzamy na szkoleniu przeprowadzonym przez Jacka oraz słuchamy opowieści z gór wysokich.

Podejście pod lodospady w Sertig (fot.W. Taranowski)

Udało się!!! Trzeciego dnia wyjazdu w końcu znaleźliśmy lód. Sertig oferuje trzy lodospady każdy ma ok. 100m. Warunki są nie najgorsze. Wspinamy się w dwóch zespołach: Adam z Jackiem oraz  Wojtek, Zuzia i Paweł. Po przyjeździe udaje się poprowadzić tylko jedną z trzech linii wycenioną na WI3+, prowadzi ją Zuzia.  Następny dzień należy w całości do chłopaków. Najpierw Wojtek idzie na pierwszego i przechodzi kolejną drogę z  dość dudniącym wyciągiem (też za około WI3+). Pawłowi przypada jedna z piękniejszych linii. Niestety  sektor nie jest zbyt duży, trzeciego dnia wspinaczki udaje się go wyzerować. U lokalnych wspinaczy potwierdzamy informację że okoliczne  lodowe miejscówki po prostu nie istnieją.  Podejmujemy trudną decyzję o powrocie do kraju. Robi się coraz cieplej i wszystko zaczyna płynąć,  nie mamy noclegu na kolejną noc- nie ma sensu zostawać.

Mimo trudnych warunków udało się „co nieco” powspinać, dzięki szkoleniom i poradą Jacka i Adama poznaliśmy tajniki poruszania się w lodzie- dziękujemy! Oczywiście wyjazd nie doszedł by do skutku gdyby nie wsparcie PZA za które jesteśmy wdzięczni.

                                                                                               Zuzia Banaś

Zespół w komplecie (fot. A. Bielecki)

Torre Trieste, Cassin-Ratti

Torre Trieste atakujemy po noclegu na werandzie domku koło Vazzoler Hut. Cały poprzedni dzień spędziliśmy na spacerze pod imponującymi scianami Civetty i niestety zabrakło nam już motywacji na dokładne określenie gdzie startuje droga Cassina. Z powodu tego zaniedbania wbiliśmy się w drogę zbyt nisko, co wymusiło dodatkowe 150 metrów popylania w III-IV parchu. Najbardziej we znaki dał się nam plecak, który w ramach przygotowania do (wygodnego) biwaku wzbogacił się w dodatkowe batony, jajka na twardo(6szt!) i primalofty. Ciągnięcie wora na drugiego, zapewniało klasowe pranie bicków . Na szczycie zameldowaliśmy się w zapadającym zmroku i niespiesznie ułożyliśmy się do snu pod eNeRCetami. Zjazdy za dnia okazały się nie takie straszne i poza dwoma (prawie)zaklinowaniami liny, wylądowaliśmy bez większych przygód na na piargu podejściowym.

Siatki muszą być!

Pierwszy widok na Torre Venezia

Torre Trieste ze szlaku do rif. Vazzoler

Torre Venezia

Oberwany filar na Cima Su Alto

Spacerowa ścieżka od rif. Vazzoler do rif. Tissi.

:)

carbo loading

Tak wygląda zapych na starcie;)

Monte Agner

Wspinanie na Cassinie (VII+)

Cima Busazza

Kluczowe trudności na Cassinie (VIII-)

Już prawie na szczycie..

full moon bivy

na wypasie:)

eNeRCety szybko się podarły..

..ale do świtu na szczęście blisko:)

Cel na jutro!

Sponsorzy, wiadomo!:)

Pierwszy zjazd

i kolejne..

Do gleby już blisko

Czerwony - nasz false-start

Czarny - właściwy trawers

Okolice rif. Vazzoler

Wreszcie w base campie:)

Załojone!

Szczyt: Torre Trieste (2458m.n.p.m.)
Droga: Cassin-Ratti
Trudność: VIII-
Długość: 700m
Czas: 13h
Styl: os (1xfl)
Zespół: Karol Legaszewski (KW Gliwice), Wojciech Taranowski (KW Toruń)

Schematy: topo1, topo2, Ron James - Dolomites (opis)

Zjazdy według schematu: (stan na wrzesień 2015)

Z liną 60m ze stanowiska R3 można jechać prosto do R4alt. (przejeżdżamy przez mały gzyms po którym trawersuje się do R4, 5m poniżej jest stanowisko na bardzo małej półce z 3 haków [niewygodne-ledwo dla 1 os.], lub kolejnych 7 metrów niżej, w wygodnej nyży R4alt [4-5 haków, stare taśmy]. Tutaj konieczne trzeba przed kolejnym zjazdem wysunąć węzeł za krawędź [idealny lejek na zblokowanie węzła] i robimy dwa bezproblemowe zjazdy po 55m lądując na półce i dalej zjazdy/zejście kuluarem wyprowadzającym do miejsca startowego trawersu. Warto także wiedzieć, że w miejscu gdzie zaczyna się półka trawersująca pod start drogi jest miejsce biwakowe, czego przed naszą wspinaczką nie byliśmy świadomi (foto nr 5 - tutaj) Szukanie tego miejsca po ciemku, onsajtem w dniu wspinaczki należy zdecydowanie do zadań karkołomnych;)

GM w Bergalii (Czech-Migas)

Dla mnie i Pawła miał być to pierwszy wyjazd na wspinanie w inne góry niż Tatry. Idealnym celem na początek wydawał się rejon Piz Badile, który w porównaniu do innych alpejskich szczytów nie jest zbyt wysoki ani zbyt trudny logistycznie. Planowaliśmy poświęcić pierwszy tydzień na wspinanie w Bergell, a następnie przenieść się w Dolomity. Jednak jak to często bywa - warunki dyktowała pogoda i ostatecznie cały wyjazd spędziliśmy w Bregaglii :)

Właściwie nasz wyjazd zaczął się od zgrupowania GMu w Skalnatym Plesie na Słowacji, gdzie wspinaliśmy się po ścianach Kieżmarskiego Szczytu i Łomnicy. Potem już wszystko ruszyło pełną parą -  powrót do domu, przepak,  sobota  5 rano wyjazd. Wieczorem dotarliśmy do naszego celu – Bondo. Nie mieliśmy przewodnika i jak się można domyślić  kupienie go w niedziele w okolicy było niemożliwością. Na szczęście uratował nas pewien Szwajcar pracujący w pobliskiej knajpie, który specjalnie zwolnił się z pracy by pojechać do domu i pożyczyć nam tę upragnioną i jakże potrzebną  książkę :) Dysponując schematami z internetu i zdjęciami przewodnika Solo Granito następnego dnia wynieśliśmy plecaki w górę Doliny Bondasca. Plan był prosty – rozbić się gdzieś powyżej schroniska Sasc Fura i dopóki będą siły, pogoda oraz zapasy jedzenia wspinać się po Badylu! Prognozy były optymistyczne, nastawiliśmy budziki na 4, spakowaliśmy plecaki i poszliśmy spać.

1. Piz Badile 3308m

Godzina 4. Krople deszczu mocno uderzały w ścianki namiotu, a my w milczącym porozumieniu wyłączyliśmy budziki i spaliśmy dalej. Gdy wstaliśmy koło 8 zaczynało się wypogadzać, a  zza chmur wychodziło słońce i pomimo że ściana wyglądała na mokrą podjęliśmy  szybką decyzję – idziemy się wspinać! O 11 wbiliśmy się w drogę „Another Day in Paradise”. Początkowe wyciągi były mokre, co nie okazało się dużym problemem. Kłopot mieliśmy raczej z odnalezieniem drogi, gdyż puszczało wszędzie, a iść trzeba było tam gdzie były spity.

2. Płyty na Another Day in Paradise

Przed 19 dotarliśmy do północnego kantu Piz Badile i zdecydowaliśmy się na powrót.

Następnego dnia od rana pięknie świeciło słońce i w trójkowym zespole razem z Pawłem i Kamilem podjęliśmy decyzję podejścia pod północno-zachodnią ścianę Badyla i spróbować na niej całkiem nowej drogi „Il silenzio degli eroi”. Niestety nasza próba zakończyła się już na podejściu, gdyż drogę do lodowca pod ścianą odcinała nam stumetrowa przepaść i aby tam podejść musielibyśmy się cofnąć aż do schroniska, więc zdecydowaliśmy się tego dnia na rest, a w głowach pojawiła się myśl, że następnego  dnia pójdziemy na „Cassina”.

3. Życie w płycie

W nocy szalała burza, około godziny 5 przestało padać. Prognozy były w miarę korzystne, ale zamiast  „Cassina” wybraliśmy Nordkant, co później okazało się bardzo dobrą  (i roztropną) decyzją. O 7 wbiliśmy się w drogę.

4. Nordkant

Poza nami były tylko 2 zespoły, wspinanie szło całkiem sprawnie i koło godziny 13 byliśmy na szczycie. Widoczność nie powalała – cały czas byliśmy w chmurze, a gdy tylko zaczęliśmy schodzić pogoda się zaczęła pogarszać z minuty na minutę. Zaczęło padać coś pomiędzy gradem a śniegiem, wzmagał się wiatr, a przed nami była jeszcze daleka droga. W tym wszystkim to  mi przypadła  przyjemność prowadzenia zjazdów.

5. Zjazdy z Nordkantu

Ślizgałem się po mokrej grani i wyszukiwałem kolejne stanowiska zjazdowe, gdyż linia zjazdów nie do końca pokrywa się z linią wspinania. Zjazdy w czwórkę dłużą się w nieskończoność, więc dopiero po paru godzinach dotarliśmy do miejsca gdzie kończy się „Another Day in Paradise”. Słyszeliśmy wodę płynącą kominami, którymi wychodzi „Cassin” i chyba każdy poczuł ulgę, że nas tam nie ma! Linię zjazdów już znaliśmy, ale byliśmy kompletnie przemoczeni i zmarznięci. Ręce trzęsły się nam, problemem stawało się przełożenie liny przez mailona. Gdy do końca zostało kilka zjazdów, wiatr nagle  ustał, deszcz przestał padać i wyszło słońce. Ostatnie promienie tego dnia padły na „Nordkant”. O 21 staliśmy na półkach pod ścianą. Zostało tylko wspiąć się po mokrej skale na przełączkę pod kantem i koło północy dotarliśmy do namiotów. Jedno było wtedy pewne – na pewno nie pójdziemy następnego dnia na” Cassina”, trzeba będzie odpocząć. Rano wstaliśmy i zdecydowaliśmy się na zejście, a to dlatego że prognozy były słabe na najbliższe trzy dni, a zapasy żywności kończyły się.

Na kempie w Bondo spotkała nas miła niespodzianka, którą była osoba Dozenta, który polecił nam wspinanie w sąsiedniej Dolinie Albigna. Byliśmy przekonani, że nie będzie już historii w stylu „nie zrobiliśmy drogi bo nie umieliśmy podejść pod ścianę” :) Za radą Dozenta wyjechaliśmy kolejką i rozbiliśmy obóz pod Spazzacalderą, która przypominała nam słowacką Osterwę, ale wyceny odczuliśmy o wiele bardziej wymagające.  Od razu poszliśmy się wspinać, wybraliśmy z Pawłem klasyk – Coco Driller 7a. Wspinanie świetne, a  wyciąg 40m rysą za 7a był jednym z najlepszych jakie kiedykolwiek robiłem.  Niestety znów nie ogarniamy – po czterech wyciągach przekonani o zrobieniu drogi zjechaliśmy w dół, a później okazuje się że są jeszcze trzy wyciągi, po prostu następny był po trawach za 3b :) Jeszcze wieczorem podjęliśmy z Pawłem dość spontaniczną decyzję i półtorej godziny przed zmrokiem poszliśmy na trzywyciągowe Seifert 6b+ , która okazała się piękną linią po kancie. Wspinanie ze zjazdami zajęło nam niewiele ponad godzinę, przed zmrokiem byliśmy przy namiotach. Szybko i sprawnie!

Po dniu niepogody przesiedzianym w kolebie dwa następne dni poświęciliśmy na wspinanie po klasykach Spazzacaldery. Drogi były naprawdę urokliwe, a skała miała wyśmienite tarcie. Do najładniejszych  dróg należały tam: „ Va Col Vento „6c+, „Excalibur” 6c i „Via Felici” 6a, która łącznie z wejściem na niezwykle widokową turnię o nazwie Fiamma i  liczyła sobie 13 wyciągów.

6. Paweł i Kamil na wierzchołku Fiammy

Pogoda miała się trochę popsuć, dlatego też trzeciego dnia z rzędu w dolince Albigna w zespole trójkowym(ja, Paweł i Kamil) o 5 rano wyruszyliśmy pod ścianę szczytu „Punta di Albigna” na drogę „Steiger” 5c (700m). O 7 zaczęliśmy wspinanie, po chwili wyprzedziliśmy wspinających się po drodze Niemców i po czterech godzinach wspinania o 11 staliśmy już na wierzchołku :) Pozostało  zrobić jeden zjazd ze szczytu i zejść po naprawdę ruchomym piargu, gdzie głazy wielkości samochodów przesuwały się pod nogami. O 14 byliśmy przy namiotach, burza przyszła dopiero po dwóch godzinach od naszego powrotu a więc wszystko zgodnie z planem :)

7. Na szczycie Punta di Albigna

Na następny dzień planowaliśmy  zejście do auta, sprawdzenie prognozy i podjęcie decyzji co dalej robić. Pogoda jednak była wyśmienita i trzeba się było wspinać! „ Nebel des Graues”, 7a, 150m, 3 wyciągi – cel idealny. Znając kluczowy wyciąg z  próby sprzed kilku dni zrobiliśmy ją z Pawłem w niecałe 2 godziny i dopiero wtedy mogliśmy spokojnie schodzić do auta! :)

8. Poranek na Cassinie

Pogoda w Dolomitach była bez zmian – padało. Natomiast w Bergell zapowiadało się całkiem nieźle, plan był prosty – wrócić pod Badyla i iść na „Cassina”. Niestety, podobny pomysł miało bardzo dużo innych  zespołów. Gdy wieczorem rozbiliśmy się nad schroniskiem, wiedzieliśmy już że będzie tłoczno. Rzeczywistość jednak przerosła nasze oczekiwania -  to były dzikie tłumy! Od 4:00 wyścig pod ścianę, ludzie nie schodzili ze ścieżki nawet za potrzebą fizjologiczną by nie tracić czasu. Łącznie z nami tę drogę zrobiło w ciągu dnia około 20 zespołów, co tylko mnożyło niebezpieczne sytuacje. Przewodnik z pośpiechu zapominał o swoim kliencie i zostawił go pod ścianą, uratował go Mateusz, oddając mu jedną żyłę. Skrzyżowane liny, lecące kamienie, stanowiska z jednego frienda i 3 zespoły wiszące na jednym spicie – to wszystko można zobaczyć idąc na „Cassina” w pewną pogodę!

9. Cassin

Gdy teraz myślę o tej drodze, to uważam, że jest to naprawdę piękne wspinanie. Jednak wtedy mieliśmy już  tego wszystkiego dość. Dojście do szczytu zajęło nam w tych tłumach 10 godzin, na szczęście pogoda dopisała i po pięciu godzinach zjazdów byliśmy już pod ścianą.

Dzień po przygodach na „Cassinie” wyruszyliśmy w drogę powrotną, która prowadziła przez Alitzgraben. Tamtejsze wspinanie przypadło nam do gustu i pomimo zmęczenia z powodzeniem łomotaliśmy  tamtejsze klasyki:) Jednak, to co dobre szybko się kończy i w poniedziałek 10 sierpnia wróciliśmy do naszych domów.

10.Paweł na klasyku Adlitz - King Kong 8

Wyjazd ten był dla nas świetną lekcją wspinania w granicie, łącznie przewspinane ponad  4000m :) Na pewno wzrósł też skill w zjazdach, których na wyjeździe zrobiliśmy około 70:) Przed następnym wyjazdem z pewnością lepiej przygotujemy się logistycznie, między innymi zaopatrując w przewodnik który będziemy rozumieć, gdyż ten podarowany przez Szwajcara był po włosku  (albo nauczymy się tego języka).  Planów jest wiele!